Storythai

ช่วงนี้อัพไดบ่อย ... รู้สึกว่าอัพแต่ละครั้งมันไม่เต็มที่
เหมือนกับความสัมพันธ์ที่ตอนนี้เรารู้สึกว่ามันไม่เหมือนเดิม

ถ้าคนที่รู้จักเรา คงรู้ว่า เราเปนคนที่ละเอียดอ่อนมากกับคำว่า
มิตรภาพ ... เรากัวที่จะต้องสูญเสีย มิตรภาพ ทุกอย่างไปจิง ๆ

ตอนนี้ฉันเหมือนคนหลงทาง .. ไม่รู้จะเดินไปทางไหน
ไม่รู้จะเดินย้อนกลับไปได้ยังไง ไม่รู้จะเดินหน้าไปทางไหนดี
ตอนนี้เราสับสนกับทุกสิ่งทุกอย่างที่กำลังเปนไป ไม่รู้ว่าต้อง
ทำยังไง รู้สึกอย่างไร หรือ ปฎิบัติแบบไหน กับทุก ๆ เรื่อง

แต่ถึงฉันจะปริกษาคัย ก้อคงไม่มีใครให้คำตอบที่ฉันพอใจได้

เรื่องงาน .. มีคนพูดว่าฉันเปนคนโลภ ไม่มีแต่อยากที่จะทำ
ฉันไม่ว่าแต่ฉันรับฟังแต่โดยดี ฉันเก็บคำพูดนั้นมานั่งทวบทวน
ฉันไม่มีแต่อยากที่จะมี ฉันไม่มีแต่อยากที่จะทำ มันเปนกิเลส(?)
ฉันควรจะพอใจในสิ่งที่เป็นอยู่หรอ ฉันไม่อยากเปนภาระคัยนี่
แต่ฉันรู้ ฉันชอบคิดการใหญ่ มันคงไม่แปลกอะไรที่จะถูกมอง
แบบนี้เสมอ ๆ คนคิดการใหญ่ไม่ผิด แต่ คนที่ผิดคือคนที่ไม่คิด

โอเคฉันสรุปได้แล้วว่างานนี้ไม่เหมาะ และ ฉันอยากจะหยุด

ฉันด่วนสรุปไปมั้ย ฉันให้เวลามันน้อยไปหรือป่าวนะ .... เฮ้อ !!
คิดแล้วก้อไม่รู้จะทำยังไง ทำต่อไป หรือ เดินออกมาตอนนี้เลย
ขอพักไว้ตรงนี้ ขอปรึกษาตัวเองเงียบ ๆ สักระยะดีกว่า

เรื่องความรัก .. ห่างกันทั้งตัว และ ก้อหัวใจ ความห่างทวีคูณ
เพิ่มขึ้น และทำให้ความรู้สึกต่าง ๆ เริ่มลดน้อยลงอย่างสม่ำเสมอ
เราต่างไม่มีเวลาให้กัน เราต่างมีเรื่องให้คิดกันต่าง ๆ นานา
เราต่างลืมที่จะเทคแคร์กันเหมือนที่ผ่านมา เราต่างลืมใส่ใจกัน
และกันอย่างที่เคย และที่สำคัญ ฉันถูกการกะทำของเทอทำร้าย

ฉันอยู่ในห่วงเวลาที่จิตใจท้อแท้ และ กำลังใจเพียงหนึ่งเดียว
ที่นอกจากพ่อแม่ และเพื่อน คือ กำลังใจจากเทอ ... เทอคงลืมไป
แล้วว่าฉันอ่อนแอขนาดไหน ฉันได้แต่ปลอบใจตัวเองว่าสิ่งที่
เทอกำลังทำอยู่ทุกวันนี้ เทอทำไปเพื่อเราสองคน

แต่ ... มันจิงหรือป่าว เทอแน่ใจแล้วหรอ ว่าจะยังมีคำว่า เรา
ในวันนั้น ในอนาคตจะยังมี กันและกัน อยู่หรอ ถ้าวันนี้เปน
อย่างนี้ ถ้าทุกวันนี้ความรู้สึกต่าง ๆ มันดูเปลี่ยนไป !!!

ไม่ว่าจะมีคัยต่อคัยมาพูดว่า สู้นะ อย่าท้อนะ มันก้อคงสู้คำที่เทอพูด
ไม่ได้ .. เทอเข้าใจฉันมั้ย ? ฉันรู้ว่าเทอเหนื่อย ฉันก้อไม่ต่างกัน 
แต่ใช่ว่าคำพูดของคนเหล่านั้นจะไม่สำคัญ ... มันสำคัญสิ มีค่าด้วย
ฉันคงได้แต่ขอบคุณที่ยังมีกำลังใจให้ฉันทุกวัน  :)



                            LAGYDNIPS .  POSTSCRIPT                     

: ความคิดชั่วร้าย มักครอบงำจิตใจ เมื่อมนุษย์ผู้นั้นท้อแท้ หดหู่
: ถึงฉันจะเปนผู้แพ้ แต่ฉันเปนผู้แพ้ที่เจ๋งที่สุดที่คุณเคยพบเคยเจอ
: เมื่อวานเป็นวันครบรอบ 2 ปี 1 เดือนที่เหงา และ ย่ำแย่อีกวัน
: ทุกคนไม่ต้องห่วงฉันนะ ฉันยังไหว ฉันยังยิ้มได้ ฉันต้องอดทน
: ถึงจะท้อ ถึงจะเหนื่อย ถึงจะล้ม แต่ไม่ได้แปลว่า ฉันจะไม่สู้ต่อ
: ขอบคุณโบ อู๋ บอย  และ หลายคนสำหรับคำว่า อย่าท้อ แนนจะอดทนต่อไป!!

เริ่มต้นใหม่กะไดอารี่เล่มเก่า ...
เปลี่ยนธีมซะทีหลังจากแก้มานาน
กว่าจะได้ใช้ มึนไปเลยจิง ๆ
{นี่ก้อยังไม่ได้นอนเลยตั้งแต่มะคืน}
อยากอัพได อยากอัพได แต่ไม่รู้จะอัพอะไร


:)

แค่คิดว่าจะเริ่มอัพอะไรดีก้อยุ่งยากแล้วอ่ะ ...

การเริ่มต้นอะไร ๆ นี่มันก้อลำบากไปหมดเลยเนอะ เริ่มต้น !?!
แน่นอนหล่ะ
เพราะก่อนที่เราจะเริ่มต้นอะไร มันต้องเริ่มจากความ
ว่างป่าว จากความว่างป่าว
เราก้อต้องค่อย ๆ ก่อร่างสร้างความคิด
เรื่องบางเรื่องกว่าจะสำเร็จได้
ก้ออาจจะใช้เวลาไปถึงครึ่งชีวิต



ตอนนี้ฉันเริ่มต้นใหม่กับบางสิ่งบางอย่าง
เหนื่อยใจ แต่ยังจะอดทน
เพราะชีวิตฉันไม่ได้ปูด้วยดอกกุหลาบเหมือนคัยหลายคน
แต่ฉันก้อ
ไม่ได้ทำชีวิตให้ไร้ค่าเหมือนคัยอีกหลายคน
ฉันจึงต้องอาศัยความ
ความอดทนที่แฝกไปด้วยความทะเยอทะยาน
เพื่อไปให้ถึงจุดๆนั้น

ฉันรู้ว่าเป้าหมายของชีวิตฉันคืออะไร ....
ฉันจึงรู้ว่าฉันมีจุดเริ่มต้น
เพื่ออะไร




                            LAGYDNIPS
.  POSTSCRIPT                     

:
คุณรู้เป้าหมายในชีวิตตัวเองหรือยัง คุณมีจุดเริ่มต้นหรือยัง ?
:
คัยสนใจสุขภาพดีติดต่อแนนได้ 24 ชม.นะค๊ะ !! ยินดีรับใช้ 
:
ไม่มีอารมณ์อัพอะไรดี ๆ แต่เปลี่ยนธีมใหม่ทั้งที เลยอัพใหม่ดีกว่า
: รักหมีเป็ด
รักหมีโบ รักหมีพี > !_91_!!_93_!< รักทุกหมีในโลกเล๊ย ๆๆ
: ท้องร้องจ๊อก ๆ
เด๋วต้องกินน้ำแล้วไปนอนซักนิด เก็บแรงเรียน

นั่งโดดเดี่ยว เดียวดายไม่ไหวแล้ว ... ขณะนี้เปนเวลา 6.37 am
พยายามจะนั่งทำงาน แต่ก้อไม่ไหว ไม่ได้ทำมา 3 วันรู้สึกอยากตาย
ไม่รู้จะเริ่มตรงไหนดีเลย เยอะเกิน รู้สึกผิดกะตัวเอง เกลียดจังเวลาที่
ตัวเองขี้เกียจได้แบบนี้ ไม่ชอบเล๊ยย ให้ตาย (แต่ก้อหนีมาอัพได)

วันนี้นั่งคุยกะเบลล์เรื่องอาถรรพ์เลข 7 มานั่งคิด ๆ ดูเรายิ่งเกลียดอ่ะ
แบบว่าเรารักท่านมิกะนะ แต่ว่า เราเกลียดคนที่เกิดวันที่ 7 เดือน 7
เกลียดมาก ไม่ไหวแล้ว ... ไม่เข้าใจจิงๆ ทำไมต้องมาเกิดเดือน 7 ว่ะ
มะก่อนนี้ชอบเดือนนี้มาก พอย่างก้าวเข้าเดือน 7 หัวใจจะพองโต ๆ
แต่เด๋วนี้ไม่ใช่และ คิดแล้วจิตกูตกฉับพลัน ยิ่งกว่าหุ้นในตลาดหุ้นอีก

ส่วนเลข 13 ที่คนเค้าไม่ชอบกัน ฉันล่ะกลับช๊อบชอบ

อยากอัพไดค่ะ แต่ไม่รู้จะอัพอะไร ขอไม่มีสาระวันได้มั้ยค๊ะ ได้มั้ย
อยากลงรูปก้อไม่มีรูปใหม่ๆ แนวว่าแนนไม่ได้ถ่ายรูปมาเกือบเดือน
สาเหตุเดียวเท่านั้นคือ กูอึ่งมาก ๆ บวมน้ำ บวมขนม บวมได้อีก ๆ
แต่ไม่เอาแล้วแค่นี้กางเกงก้อฟิต และ เด็กกทม. ก้อชอบใส่ขาสั้น
ทั้งๆ ที่ขาก้อใหญ่ (ฮ่าๆ) ทรมานเกิน มีผลต่อการงานอีกตะหาก หึๆ





ความจิง ........ มักทำให้คนเสียใจ มากกว่า ดีใจ (?)
ความจิง ........ วาจา คำพูด และ สติ สารพัดที่จะคิด สารพัดที่จะเกิด

เรื่องบางเรื่อง รับรู้จากคนบางคน แต่รับ แค่ด้านเดียว
เรื่องบางเรื่อง รับรู้เมื่อสาย แต่ความเจ็บ ไม่ได้ทุรนลง
เรื่องบางเรื่อง รับรู้แล้วเส้า แต่ก้ออยากที่จะรับรู้เสมอ
เรื่องบางเรื่อง รับรู้แล้วอยากลืม แต่ก้อลืมไม่ลง

ตอนนี้ฟังเพลงนี้ แค่ฟิลนี้ แค่ตอนนี้ แต่ฉันไม่ได้เส้าอะไรมากมายแล้ว

                            LAGYDNIPS .  POSTSCRIPT                     

: พูดจาสารพัดประหยัดปาก    อย่าพูดมากเติมต่อซึ่งข้อขำ
: ตอนนี้นน. ขึ้นไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะ อยู่ในช่วงลดนน. กะ เบลล์ และ อู๋ 
: แนนไม่ได้ไปญี่ปุ่นตอนเดือน 7 แล้ว สงสัยอาถรรพ์จิง ๆ แง๊แง
:  ไม่ขอเปนคนที่มาก่อนแล้วถูกทิ้ง แต่ ขอเปนตัวจริงที่เทอต้องการ
:  ง่วงแล้ว อัพไดไม่รู้เรื่องอีกแล้ว ไปนอนแล้วนะค๊ะ อรุณสวัสดิ์
: เด๋วมีสติค่อยตื่นมาอิดิทอีกรอบแล้วกัน มึน ๆ @__@"ll

ช่วงนี้ทำงานเหนื่อย .. เรียนก้อเยอะ .. ธุระไม่ขาดสาย ไม่ว่างเลย หึๆ
กว่าจะได้นอนก้อหกโมง เจ็ดโมงเช้า เกือบตลอด กว่าจะตื่นก้อสาย ๆ
ช่วงเวลา ค่อนข้างสลับกับคนอื่น ... แต่ตั้งใจไว้แล้วจะทำให้ได้ดีที่สุด

มาอัพเอาไว้ อารมณ์นอย ๆ ไม่มีอะไร ทำงานเหนื่อยแล้วเครียดเกิ๊น !!
คิดว่าอีกนานเลยกว่าจะมาอัพ {มั้งนะ คิดว่า} เหนื๊อยยย เหนื่อยเว้ยยย
ไม่ได้ว่างงาน ไม่ได้ว่างวิชา หึ ๆ กำลังเตรียมตัวเรียน เกาหลี กับเจนอีก


> 0< "ll


กูไม่กลัว ขอให้มา !!! ก้อไม่อยากจะด่าแต่ขอหน่อยเหอะว่ะ
ถ้าอยากนักก้อไปแก้ผ้า ถ่างขาไกล ๆ ไป๊ อีกระหรี่เอ๊ย !!~ เกียดมึง
อีไหนร้อนตัวก้อรับไป เดินเจอกู ขอให้แน่ ๆ หน่อยนะค๊ะ มาเลยดีกว่า
จะได้รู้ว่าเหี้ยแบบไหนมันแน่กว่ากัน อีเชื้อรา

                          LAGYDNIPS .  POSTSCRIPT                     

: อีสัดเอ๊ย !! เกลียดมึงอีตอแหลพันธุ์ทาง ขอให้กรรมสนองมึงอีสวะจังไร
: งานเยอะมาก เครียด และ ท้อ ... แวะมาอัพได เพราะอีกนานกว่าจะอัพ 
: แนนเปนนางมารน้อยติดปีกวิ้ง ๆ อยู่ที่หลัง เข้าใจ๋ ? กูไม่ใช่นางฟ้า
:  ถึงจะเกิดอะไรขึ้น  สุดท้าย แนนก้อรักนาวที่สุด เสมอ และ นานเท่านาน


 

ผ่านมานานแล้วที่ไม่ได้อัพอะไรจิง ๆ จัง ๆ กะเค้าเลย ... ไม่เลย ๆ
มัวแต่เค้นอารมณ์ รู้สึกกดดันตัวเองยังไงก้อไม่รู้ อยากอัพแต่ก้อไม่อยาก
ไม่อยากทำอะไรมักง่าย ทำแล้วอยากจะให้ผลงานเรา บ่งบอกความเปน
ตัวเราให้คนอื่นได้เข้าใจมากที่สุด

ชีวิตช่วงนี้ค่อนข้างยังไม่ไปไหนจากจุดเดิม ๆ เลยซักนิด ... เซงมาก
แต่ก้อยังดีที่มีอะไรดี ๆ เข้ามาเปนระยะ ๆ ให้ชีวิต เรื่องนึงคือ ซัมเมอร์
จบไปแล้ว แต่ที่ลง ๆ ไปนั้น คาดว่าไม่มีผลซักเท่าไหร่ T ^ T คล้าย ๆ
ว่าต้องไปลงตัวอื่นแทน ที่ลงไปมีค่าเท่า ศูนย์ หึ ๆ โง่ต้องมาก่อนฉลาด
(ปลอบใจตัวเองไปวัน ๆ)

ช่วงสอบต้องขอบใจเจนมาก ๆ ที่เปนธุระไปเอาหนังสือให้เราที่ราม
แถมรอเราเปนชม ๆ เพื่อนที่ดี เพื่อนรัก เพื่อนที่เราขาดไม่ได้อีกคน
..... ความผูกพันดี ๆ มิตรภาพงาม ๆ ที่ไม่มีอะไรมาทดแทนกันได้
ที่เรามีให้กันมาตลอดเจ็ดปี ขอบใจอีกเรื่องสำหรับคอนเสริต์เรนครั้งนี้
มีความสุขมาก ๆ ทำให้ลืมอะไรไปหลาย ๆ อย่าง ไม่ฟุ้งซ่านดี

พูดไปแล้วเคยลองถามตัวเองกันบ้างมั้ย ว่าคุณมีเพื่อนแท้ ๆ สักกี่คน

เพื่อนแท้ไม่ได้วัดที่การกระทำ แต่ วัดกันด้วยหัวใจและเวลาที่
เหมาะสม แต่บางครั้ง เหตุการณ์บางอย่างก้อสามารถทำลาย
คำว่าเพื่อนลงได้ในพริบตาเช่นกัน เพราะคำว่าเพื่อนของแต่ละคน
มีตัววัดที่แตกต่างกันออกไป

จะมีสักกี่คนที่เข้าใจลึกซึ้งในคำว่า ,, มิตรภาพ ,, อย่างแท้จิง
ในสังคมปัจจุบันเราว่ามิตรภาพมันดูเบาบางเหลือเกิน
แทบจะดูไร้ตัวตน บางพวกมอบมิตรภาพเพื่อแลกกะของบางสิ่ง
หรืออะไรบางอย่างที่สามารถสนองตัญหาตัวเองได้

บางพวกมอบมิตรภาพเพื่อที่หวังจะได้มิตรภาพดีๆกลับมา
และเราเองก้อเปนนึงในคนพวกนั้น คนที่ไม่เคยหวังอะไรเลย
เราพูดได้เต็มปากว่าเราซื้อคนด้วยใจ และ สิ่งที่ได้กลับมาคือ
ผลตอบแทน และ สิ่งที่นอกเหนือจากนั้น เรานับเปนกำไร/ขาดทุน
ก้อว่ากันไปแล้วแต่กรณี

เพราะฉนั้น

เราไม่ใช่คนดีอะไร แต่มิตรภาพที่ให้ไป
เปนมิตรภาพที่ให้จากใจจิงๆ เราแค่หวังว่าจะได้มิตรภาพที่จิงใจ
กลับมา จนบางครั้งเรากลายเปนคนที่ยอมคนเกินไป

มิตรภาพหยิบยื่นให้กันได้ตลอดเวลา แต่ ไม่ได้หาซื้อกันได้ง่ายๆ




และที่สำคัญ

ชีวิตเราเหลือเวลาน้อยลงทุกที ๆ เวลาที่เรามีให้คนที่เรารักก้อเหลือน้อยลง
ตามเวลาของชีวิตเราที่หดลงทุกวัน ๆ .. ทั้งครอบครัว เพื่อน และ คนรัก
คัยถ้ายังไม่เคยทำอะไรดี ๆ เพื่อครอบครัว ก้อทำซะนะ ตั้งแต่ตอนนี้
คัยยังไม่เคยมีเพื่อนแท้ ๆ ก้อพยายามควักความจิงใจที่มีออกมาหน่อยนะ
แค่ควักความรู้สึก คงไม่ตายหรอกเนอะ .. ส่วนคนรักที่ดี เราคิดว่าทุกคน
คงเปนคนรักที่ดีกันอยู่แล้วไม่มากก้อน้อย หันมองตัวเองว่าเคยทำอะไร
เพื่อคนอีกคนหรือยัง ....

พ่อทำงานอาบแดดถูกแผดเผา                  ลูกดื่มเหล้านั่งฟังเพลงคลื้นเครงเหลือ
แม่ขายผักกินข้าวเคล้ากับเกลือ                  ลูกเอื้อเฟื้อพาสาวเที่ยวเลี้ยวโฮเตล
พ่อหาเงินส่งลูกเรียนเพียรอุตส่าห์            ลูกติดยาคบเพื่อนชั่วมั่วให้เห็น
แม่กระหายดื่มน้ำคลองตอนเช้าเย็น      ลูกทะเล้นจิบวายแดงแพงจับใจ
พ่ออดอยากไม่เคยบ่นทนลำบาก              ลูกมักมากเพศสัมพันธ์มันส์ชิบหาย
แม่ทอผ้าปลูกหม่อนเหงื่อท่วมกาย            ลูกหญิงชายเที่ยวสนุกโรคติดตัว   
พ่อสูบน้ำเข้าแปลงนาปลูกข้าวกล้า            ลูกมัวเมาการพนันหมั่นหาผัว
แม่หาบน้ำเลี้ยงเป็ดไก่ทำสวนครัว              ลูกใจชั่วใช้เงินเพลินเดินหลงทาง
พ่อขายวัวส่งลูกเรียนเวียนศรีษะ                    ลูกตะกะกินฟาสต์ฟูตพูดกว้างขวาง
แม่ปวดเมื่อยสู้งานหนักไม่ละวาง              ลูกสำอางใช้ของแพงแข่งสังคม
พ่อผอมแห้งเรื่ยวแรงน้อยด้อยอาหาร    ลูกประพฤติอันตพาลล่าเสพสม
แม่เป็นดอกทบต้นหมดอารมณ์                      ลูกเขี้ยวคมฆ่าพ่อแม่ก่อนแก่ตาย

กลอนดี ๆ (ที่ไม่ค่อยมีสัมผัส) อยากให้ทุกคนอ่านแล้วพึ่งคิดเอาไว้เสมอ
ว่าเวลาของเราเหลือน้อยลงทุกที ๆ เตรียมตัว ตอนนี้ยังไม่สายหรอกนะ
เรารู้ตัวเองก้อเมื่อสายไปแล้วเหมือนกัน แต่ดีที่รู้ตัวทันแลัวหันกลับมาทำดี
ความผิดที่เรามีไว้ในอดีต คงไม่สามารถ ลบเลือนไปได้ แต่เราเชื่อว่า
ความดีที่มีในปัจจุบัน และ ที่กำลังจะเกิดขึ้น มันพอจะทดแทนกันได้บ้าง



เวลา ... ฉันเกลียดแกที่มักจะเดินไปข้างหน้าก่อนเสมอ ๆ
แต่ ฉัน ... ต้องขอบคุณแกที่ทำให้ฉันได้เรียนรู้อะไรหลาย ๆ อย่าง

เวลาเดินผ่านไปแล้ว ผ่านไปเลย ไม่สามารถย้อนได้  ถึงแม้จะอยาก
กลับไปแค่ไหน ... อย่าจมปลักและปล่อยให้ตัวเองอยู่กลับที่เลย
เวลามันจะเดินนำเราไปไกล จนเราหลุดออกจากวงจรของความเปนจิง
อย่ามากเกิน อย่าน้อยไป พอดี ๆ ตามแบบฉบับของแต่ละคน

                          LAGYDNIPS .  POSTSCRIPT                     

: แนนแค่ต้องการเวลา ... ในบางครั้งเพื่อรักษาความเปนตัวเอง > 0<
: รั่ว ๆ มั่ว ๆ ยังไงก้อไม่รู้ไดหน้านี้ หึ ๆ พยายามเข้าใจเราด้วยนะ
:  แนนยังอัพไดได้แบบไม่รู้เรื่องเลย อ่านเองแล้วงงมาก คิดไงกัน ?
: แนนเปนนางมารน้อยติดปีกวิ้ง ๆ อยู่ที่หลัง เข้าใจ๋ ? กูไม่ใช่นางฟ้า
: เวลา พร้อมที่จะอ้าแขนต้อนรับทุกคนเสมอ ถ้าคนๆนั้นต้องการ
: แค่รู้สึกเสียใจมาก กับสิ่งที่เกิดขึ้นแล้วฉันไม่ใช่คนเข้มแข็งอะไร
: แปลกอะไร ? มนุษย์เปนสัตว์ที่อยู่ตัวคนเดียวไม่ได้
: ป๊าค๊ะแนนรักป๊า ม๊าค๊ะแนนรักม๊า เฮียจ๋านู๋รักเฮียนะ ขอบคุณค่ะ
:  ไม่มีคัยรู้หรอก เวลาจะเปนคนบอก เวลาจะเปนคำตอบ ทุกอย่าง